آنچه که در مورد روانکاری نمیدانیم

روانکاری

روانکاری علم تسهیل حرکت نسبی سطوح که در تماس با یکدیگر می‌باشد است . و روانکار ماده است که به منظور کاهش اصطکاک بین دو سطح که نسبت به هم دارای حرکت هستند قرار می گیرد و با ایجاد فیلمی از روغن از تماس فلز با فلز جلوگیری می نماید .

وظایف روغن های روانکار

روغن های روانکار بسته به شرایط کار دستگاه وظایف زیر را انجام میدهند :

روان کنندگی و کاهش اصطکاک با تشکیل فیلم روغن بین قطعات ثابت و متحرک به منظور حداقل رساندن اصطکاک و جلوگیری و تقلیل و تاخیر در سایش در حین کار

جذب و انتقال حرارت و خنک کردن در کنترل دمای قطعات

جلوگیری از اثرات ضربه قطعات به یکدیگر در حین حرکات مکانیکی قطعات

آب بندی بین فواصل قطعات

جلوگیری از فساد و خورندگی

جلوگیری از ته نشین شدن مواد لجنی در موتور 

عمل کننده به عنوان حامل یا carrier شیمیایی از ذرات ساینده موجود در روغن انتقال آنها از محوطه یاتاقان ها و دیگر نقاط روانکاری شونده به داخل مخزن روغن و جدا کردن ناخالصی‌ها در داخل فیلتر روغن

شستشو و تمیز کردن قطعات و جلوگیری از ته نشین شدن و آلودگی روغن به خصوص در موتورهای احتراق داخلی

صرفه جویی در مصرف انرژی کاهش توان مصرفی با کاهش اصطحکاک

بالا نگهداشتن راندمان و قدرت موتور

معلق نگاه داشتن مواد زائد و جلوگیری از رسوب آنها بر قطعات

حفاظت از سطوح در مقابل زنگ زدگی و خوردگی شیمیایی

کاهش توان مورد نیاز

که در نتیجه استفاده از روانکار مناسب در دستگاه افزایش طول عمر مفید قطعات تحت نیروهای اصطحکاک

 کاهش قطعات تمام شده تولیدات در اثر کارکرد بیشتر ماشین آلات

کاهش نیروی انسانی تعمیرات و هزینه تعویض قطعات دستگاه

کاهش هزینه های مصروفه جهت تامین توان موردنیاز ( کاهش توان مصرفی) ثمرات آن می باشد

روانکاری صنعتی

رابطه روانکار صنعتی با روغن صنعتی

در مورد رابطه روانکار صنعتی با روغن صنعتی لازم به توضیح است که برای روان کنندگی و ایجاد فیلم مایع بین دو قطعه متحرک تنها از روغن های روان کننده استفاده نمی شود ، بلکه در بسیاری از  مایعات دیگر نیز استفاده می شود به عنوان مثال برای روانکاری پکینگ های پمپ های گریز از مرکز از مایع پمپ شونده که هرسیالی (به غیراز سیالات خیلی خورنده و کثیف) می تواند باشد .

خواص ضروری روغن های روانکار

۱- روغن های روانکار باید دارای گرانروی با ویسکوربنه مناسبی باشند تا فيلم روغن باضخامت مناسبی تشکیل و باعث کم شدن اصطکاک و ساییدگی قطعات شود  و انتقال حرارت و ضربه گیری و اب بندی و انتقال نیرو را بخوبی انجام دهند .
۲- گرانروی خود را در معدوده درجه حرارت کاری در حد کافی حفظ کنند تا لطمه ای به انجام وظایف روغن های روانکار وارد نشود (در اصطلاح گفته می شود شاخص گرانروی Viscosity Index به اندازه کافی و بالایی داشته باشد )
۳-در مقابل تجزیه حرارتی و اکسیداسیون (سوختن) به حد کافی مقاوم باشند. که باعث زنگ زدگی و خوردگی بیش از حد قطعات که توسط مواد اسیدی و ساینده بوجود می اید نشود

۴-روغن های روانکار دارای مواد پاک کننده و معلق مناسب باشند تا از ته نشین شدن رسوبات در لابلای قطعات جلوگیری نماید.
۵-روغن های روانکار در سرما به اندازه کافی روان باشند تاشروع وادامه حرکت قطعات اسان شود.

۶- روغن های روانکار اثر نا مطلوبی روی قطعات غير فلزی مثل کاسه نمد ها و نداشته باشند.
۷-روی قطعاتی که بانها در تماس است و همچنین روی اجزای درونی خودشان ائر نامطلوب نداشته باشند وبين انها واجزا سازگاری وجود داشته باشد .
۸-از نظر عواملی نظیر فراریت انش گیری و نظایر آن در شرایط مناسبی قرار داشته باشند.

روانکار صنعتی